BENVIDOS

Neste blog pretendo dar a coñecer os meus libros e a miña obra poética.

7 dic. 2011

PRESENTACION "NA INTIMIDADE DO AZOUGUE" A CORUÑA 2011



DE "NA INTIMIDADE DO AZOUGUE"

En agosto déitome sempre tarde

cando o silencio do sono

apalpa cada recuncho da casa

e atraveso ás escuras corredores

coa morneza dos alentos

a respiración dos nenos

que anuncia o descanso

procuro a frescura das sabas

o recendo dos beizos

a crepitar na noite

esa pequena distancia

nos límites da cama

Abóndame con te mirar

quizais rozar o teu corpo

soñar coa mañá

á espera do amor



Deberiamos cambiar esta costume

de bicarnos as tentas baixo as luces

do último solpor de agosto

amosarlles aos nenos a promesa

tatuada nesa beleza túa

de peitos de deusa

explicarlles o por que do teu sorriso

esa voz de buguina

o silencio dos teus beizos na mañá

o arreguizo dos meus ollos

a secreta mirada dos amantes



Cando morra o amor

quero estar vivo

e desmaiar sobre ti

a luz deste abandono

vivir de novo

a tépeda pel a demorarse

no vértice da alba

o desterro dos corpos a buscarse

Quero estar vivo

cando morra o amor

saciar esta sede de nostalxia

que se deita sobre a cama

soñar co pan das túas cicatrices

poder amar o mar deste delirio

DE "NA PROCURA DO NORTE"

NA PROCURA DO NORTE

O Guerreiro venceu e trouxo o Norte.

Luísa Villalta

-I-

Cando ande á procura do Norte

non me preguntedes pola terra en que nacín,

nin dos nomes dos pais que me deron a vida,

nin da dozura dos beixos da miña compañeira.

Non me preguntedes polo perfume á salitre

apreixando os camiños da miña nenez.

Non deixedes que as bágoas enfouzen

o recordo da mirada dos fillos.

Cando ande á procura do Norte,

na peregrina viaxe na vastedade do tempo,

non me preguntedes pola embriaguez do camiñante,

pola conversa cabo da lareira,

polo pouso que deixa a chegada,

polo sabor a terra mollada.

Non me preguntedes, cando procure a vertixe da liña do horizonte,

pola serea presencia das nubes,

pola brisa lene no solpor do día,

pola hora na que os corvos sacian a sede.

Cando chegue o momento,

preguntar pola incerta sombra da inabarcable existencia.

MEMENTO MORTIS

Reclamamos para nós as osamentas deitadas na poeira,

os fanados peteiros dos voitres

aboiando arredor das despedidas.

Emerxemos dos pozos baleirados cos cánticos do abril

mergullados ao ritmo da seitura

na alba florecida co Nordés.

Hai voces que me chaman

a ficar embebido de ti,

a compartir este ceo azul e tan profundo

que asolaga a fervenza dos adeuses.