BENVIDOS

Neste blog pretendo dar a coñecer os meus libros e a miña obra poética.

27 nov. 2011

n verán de 2011 feito poesía

E-mailImprimirPDF

El Ideal Gallego-2011-11-24-012-d22cfbb2

PABLO BOUZA “NA INTIMIDADE DO AZOUGUE”

O escritor de Fene presentaba onte en Portas Ártabras o seu cuarto libro “Na intimidade do azougue” (Espiral Maior), unha especie de diario fotográfico no que o lector se instala no verán, máis en concreto, nunha casa entre o verde e o mar para coller o avión e voar ata Londres a respirar do caos e adentrarse no interior do poeta. Para escoitar cousas do amor.

ReportaXe de MARTA GARCÍA MÁRQUEZ

Dunha búsqueda intensa da memoria a un verán caluroso de 2011. Porque cando pica o sol, tamén hai poesía, Pablo Bouza trata de pescar con rede as pequenas cousas que son invisibles para o ser humano. Pasa demasiado á présa diante delas e non as ve.
Así que do mesmo xeito que o poeta animou aos seus fillos a capturar lorchos e patexos na praia en agosto, el quixo capturar tamén en versos eses momentos. Intres que, sen querer, están cheos de contrastes porque do meollo dunha casa no medio do verde, a nova publicación pasa a un caótico Londres onde foi parar o autor cun bolígrafo na man.
E xurde o abismo. Contrastes que fan que o modo de ver a vida cambie segundo Bouza escriba entre a herba ou no medio do asfalto. Arredor de toda esa marea de persoas que van a rebumbio na cidade do Támesis. Pasa que despois desa trasfega, o poeta toma asento. Respira. Entón volve aos temas que sempre lle perseguiron. E saen á palestra a sensualidade e o amor que fan que na última parte de “Na intimidade do azougue”, os versos tornen máis hacia o interior. Ata tocar as vísceras.
Bouza conta que é necesario abrir a poesía a cousas máis dixeribles porque pasa que moitas das veces nin os propios escritores saben o que queren dicir. Chegan a unha profundidade tal que o entendemento queda abandonado polo camiño. Esquecido.
O poeta lembrábase do que dixo Leonard Cohen ao recibir o premio Príncipe de Asturias. O canadiense aseguraba enriba do estrado que non tiña nin idea de onde proviña a súa poesía porque “se o soubéramos fariamos máis e mellores poemas”. Neste caso, Pablo Bouza mete o fuciño nesa realidade cotiá sobre a que todos pasan de largo para darlle unha perspectiva poética que é capaz de conxelar as tardes do verán para sempre. Con todos os seus aromas. E a súa máxia. En páxinas de papel que veñen da man de Espiral Maior.
Despois de editar “Ingrávido signo”, que coincidiu no tempo coa morte do seu pai, o escritor regresa cun libro que ben podería pasar por diario fotográfico, moi rápido e fácil de ler que supón un punto de inflexión na súa traxectoria. Bouza explica que é como se abrira unha ventá e aireara a súa máquina de facer versos.

Claves > Unha vez que o artefacto respirou a fresco, a súa impronta foi ata unha das claves da súa literatura que é o amor porque o normal é que un escriba un poema inspirándose na persoa que lle fai tilín aos quince. O difícil é continuar escribíndoos aos 45 cando as relacións son mundos distintos. Complicadas. Para voltar a un dos temas filosóficos do ser humano e pechar o diario de fotos cunha entrega máis íntima. De todo o que se lle pasou pola cabeza e que Bouza centrifugou ata que colleu ritmo. Fíxoo poesía.
Conta o escritor de Fene que é moi difícil publicar en rima. Por iso, os seus anteriores libros foron pasados ao papel despois de resultar gañadores de distintos certames en Gondomar, Vilalba ou Marín. Nesta ocasión, Espiral Maior saca o cuarto da súa produción no que o lector collerá mentalmente a toalla e será libre en medio das pequenas cousas para coller o avión e chantar os pés en Hyde Park, xunto aos esquíos. Nunha viaxe de apenas dous meses que rematará nunha casa con catro cavidades que non deixa nunca de bombear.

DE INGRÁVIDO SIGNO (2010)

RESTOS DE TI

Que no puedas perder lo que perdiste

no da tranquilidad, sino vacío.

Luís García Montero

Bate aínda,

-coa fereza esquiva dos derrotados-

este mar de poeira e aloumiños

contra os esgrevios cantís da memoria

escarvada na grisalla dos desertos,

nos restos de nós,

na carne apodrecida,

no balbordo dos paxaros nos alpendres.

Entupida a túa voz coa seiva dos días,

co musgo que tingue esta caverna

na que habita o teu corpo xa abrasado

pola longa seca da noitebra.

Sartego frío onde repousan os teus ollos

encorados nas augas como un manto

das virxes e dos santos naufragados

no ceo daquel deus crucificado.

Bate aínda

-coa dor dos corazóns nas despedidas-

este mar de luces e solpores

contra as voces dos adeuses,

do invisible lenzo que nos protexe

das augas embebidas da memoria.

O SOL DAS DESPEDIDAS

Son as velas dos navíos

testemuñas da túa partida.

Brancos gumes fendendo

a grisalla da bocanoite.

Contemplan as luces da cidade

a orla das escumas nos cantís;

e o teu corpo coa memoria despregada

avanza cara o sol das despedidas.

NON SEREMOS MÁIS

Virán os anos contra nós

curando as chagas do tempo e

da memoria.

Os meus ósos serán teus ósos,

non máis que nomes nun

inverno de defuntos.

E o amor non terá respostas,

senón caladas presenzas

coma o mato que medra

nas bocas dos amantes.

Non seremos máis que tumba e mausoleo,

una imaxe no álbum dalgún neto,

un recordo en días sinalados,

un orgullo de pertenza a algunha estirpe,

una ofensa ao recordo dun pasado.

DO LIBRO IN AETERNUM (2007)

ENTREGA

Vértome en ti coma nunha copa de augardente,

quente,

repousado...

emanando etílicos vapores dun amor

entregado,

catedralicio,

de líricos responsos entre os bucles do teu peito,

sereno,

montañoso,

suave na entrega con sabor a papoulas que cinxen a túa cadeira,

sinuosa,

mesetaria,

que invitan a entrega sen acougo.

Vértome en ti coma nunha copa de augardente,

vaporoso...

esvarando no teu pube,

matinal,

húmido.

Vértome en ti, e non son máis que líquido

na osmose do sentimento, dos tempos fuxidos.

Vértome en ti,

larvado,

desafiante.

Vértome ata a entrega final, o desacougo,

a elipse do retorno, dos angazos

do océano, dos fluídos latexantes

que han tornar para me verter en ti

coma nunha copa de augardente.

É o amor

Soamente o amor

Quen nos fai libres

A.Pociña

Se puidese elixir un punto cardinal

para nacer, escollería o norte, forte e frío

de lenes cómaros entre chuvias mestas.

Se puidese elixir un punto cardinal

para amarte, escollería o sur, maino e quente,

de eternas chairas ao vagar do sol.

Se puidese elixir un punto cardinal

para morrer, escollería a túa boca, calorosa e amante,

de bicarnos por sempre baixo a póla da roseira.