BENVIDOS
07/12/2011
DE "NA INTIMIDADE DO AZOUGUE"
En agosto déitome sempre tarde
cando o silencio do sono
apalpa cada recuncho da casa
e atraveso ás escuras corredores
coa morneza dos alentos
a respiración dos nenos
que anuncia o descanso
procuro a frescura das sabas
o recendo dos beizos
a crepitar na noite
esa pequena distancia
nos límites da cama
Abóndame con te mirar
quizais rozar o teu corpo
soñar coa mañá
á espera do amor
Deberiamos cambiar esta costume
de bicarnos as tentas baixo as luces
do último solpor de agosto
amosarlles aos nenos a promesa
tatuada nesa beleza túa
de peitos de deusa
explicarlles o por que do teu sorriso
esa voz de buguina
o silencio dos teus beizos na mañá
o arreguizo dos meus ollos
a secreta mirada dos amantes
Cando morra o amor
quero estar vivo
e desmaiar sobre ti
a luz deste abandono
vivir de novo
a tépeda pel a demorarse
no vértice da alba
o desterro dos corpos a buscarse
Quero estar vivo
cando morra o amor
saciar esta sede de nostalxia
que se deita sobre a cama
soñar co pan das túas cicatrices
poder amar o mar deste delirio
DE "NA PROCURA DO NORTE"
NA PROCURA DO NORTE
O Guerreiro venceu e trouxo o Norte.
Luísa Villalta
-I-
Cando ande á procura do Norte
non me preguntedes pola terra en que nacín,
nin dos nomes dos pais que me deron a vida,
nin da dozura dos beixos da miña compañeira.
Non me preguntedes polo perfume á salitre
apreixando os camiños da miña nenez.
Non deixedes que as bágoas enfouzen
o recordo da mirada dos fillos.
Cando ande á procura do Norte,
na peregrina viaxe na vastedade do tempo,
non me preguntedes pola embriaguez do camiñante,
pola conversa cabo da lareira,
polo pouso que deixa a chegada,
polo sabor a terra mollada.
Non me preguntedes, cando procure a vertixe da liña do horizonte,
pola serea presencia das nubes,
pola brisa lene no solpor do día,
pola hora na que os corvos sacian a sede.
Cando chegue o momento,
preguntar pola incerta sombra da inabarcable existencia.
MEMENTO MORTIS
Reclamamos para nós as osamentas deitadas na poeira,
os fanados peteiros dos voitres
aboiando arredor das despedidas.
Emerxemos dos pozos baleirados cos cánticos do abril
mergullados ao ritmo da seitura
na alba florecida co Nordés.
Hai voces que me chaman
a ficar embebido de ti,
a compartir este ceo azul e tan profundo
que asolaga a fervenza dos adeuses.
27/11/2011
n verán de 2011 feito poesía
PABLO BOUZA “NA INTIMIDADE DO AZOUGUE”
O escritor de Fene presentaba onte en Portas Ártabras o seu cuarto libro “Na intimidade do azougue” (Espiral Maior), unha especie de diario fotográfico no que o lector se instala no verán, máis en concreto, nunha casa entre o verde e o mar para coller o avión e voar ata Londres a respirar do caos e adentrarse no interior do poeta. Para escoitar cousas do amor.
ReportaXe de MARTA GARCÍA MÁRQUEZ
Dunha búsqueda intensa da memoria a un verán caluroso de 2011. Porque cando pica o sol, tamén hai poesía, Pablo Bouza trata de pescar con rede as pequenas cousas que son invisibles para o ser humano. Pasa demasiado á présa diante delas e non as ve.
Así que do mesmo xeito que o poeta animou aos seus fillos a capturar lorchos e patexos na praia en agosto, el quixo capturar tamén en versos eses momentos. Intres que, sen querer, están cheos de contrastes porque do meollo dunha casa no medio do verde, a nova publicación pasa a un caótico Londres onde foi parar o autor cun bolígrafo na man.
E xurde o abismo. Contrastes que fan que o modo de ver a vida cambie segundo Bouza escriba entre a herba ou no medio do asfalto. Arredor de toda esa marea de persoas que van a rebumbio na cidade do Támesis. Pasa que despois desa trasfega, o poeta toma asento. Respira. Entón volve aos temas que sempre lle perseguiron. E saen á palestra a sensualidade e o amor que fan que na última parte de “Na intimidade do azougue”, os versos tornen máis hacia o interior. Ata tocar as vísceras.
Bouza conta que é necesario abrir a poesía a cousas máis dixeribles porque pasa que moitas das veces nin os propios escritores saben o que queren dicir. Chegan a unha profundidade tal que o entendemento queda abandonado polo camiño. Esquecido.
O poeta lembrábase do que dixo Leonard Cohen ao recibir o premio Príncipe de Asturias. O canadiense aseguraba enriba do estrado que non tiña nin idea de onde proviña a súa poesía porque “se o soubéramos fariamos máis e mellores poemas”. Neste caso, Pablo Bouza mete o fuciño nesa realidade cotiá sobre a que todos pasan de largo para darlle unha perspectiva poética que é capaz de conxelar as tardes do verán para sempre. Con todos os seus aromas. E a súa máxia. En páxinas de papel que veñen da man de Espiral Maior.
Despois de editar “Ingrávido signo”, que coincidiu no tempo coa morte do seu pai, o escritor regresa cun libro que ben podería pasar por diario fotográfico, moi rápido e fácil de ler que supón un punto de inflexión na súa traxectoria. Bouza explica que é como se abrira unha ventá e aireara a súa máquina de facer versos.
Claves > Unha vez que o artefacto respirou a fresco, a súa impronta foi ata unha das claves da súa literatura que é o amor porque o normal é que un escriba un poema inspirándose na persoa que lle fai tilín aos quince. O difícil é continuar escribíndoos aos 45 cando as relacións son mundos distintos. Complicadas. Para voltar a un dos temas filosóficos do ser humano e pechar o diario de fotos cunha entrega máis íntima. De todo o que se lle pasou pola cabeza e que Bouza centrifugou ata que colleu ritmo. Fíxoo poesía.
Conta o escritor de Fene que é moi difícil publicar en rima. Por iso, os seus anteriores libros foron pasados ao papel despois de resultar gañadores de distintos certames en Gondomar, Vilalba ou Marín. Nesta ocasión, Espiral Maior saca o cuarto da súa produción no que o lector collerá mentalmente a toalla e será libre en medio das pequenas cousas para coller o avión e chantar os pés en Hyde Park, xunto aos esquíos. Nunha viaxe de apenas dous meses que rematará nunha casa con catro cavidades que non deixa nunca de bombear.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)