BENVIDOS

Neste blog pretendo dar a coñecer os meus libros e a miña obra poética.

27 nov. 2011

DE INGRÁVIDO SIGNO (2010)

RESTOS DE TI

Que no puedas perder lo que perdiste

no da tranquilidad, sino vacío.

Luís García Montero

Bate aínda,

-coa fereza esquiva dos derrotados-

este mar de poeira e aloumiños

contra os esgrevios cantís da memoria

escarvada na grisalla dos desertos,

nos restos de nós,

na carne apodrecida,

no balbordo dos paxaros nos alpendres.

Entupida a túa voz coa seiva dos días,

co musgo que tingue esta caverna

na que habita o teu corpo xa abrasado

pola longa seca da noitebra.

Sartego frío onde repousan os teus ollos

encorados nas augas como un manto

das virxes e dos santos naufragados

no ceo daquel deus crucificado.

Bate aínda

-coa dor dos corazóns nas despedidas-

este mar de luces e solpores

contra as voces dos adeuses,

do invisible lenzo que nos protexe

das augas embebidas da memoria.

O SOL DAS DESPEDIDAS

Son as velas dos navíos

testemuñas da túa partida.

Brancos gumes fendendo

a grisalla da bocanoite.

Contemplan as luces da cidade

a orla das escumas nos cantís;

e o teu corpo coa memoria despregada

avanza cara o sol das despedidas.

NON SEREMOS MÁIS

Virán os anos contra nós

curando as chagas do tempo e

da memoria.

Os meus ósos serán teus ósos,

non máis que nomes nun

inverno de defuntos.

E o amor non terá respostas,

senón caladas presenzas

coma o mato que medra

nas bocas dos amantes.

Non seremos máis que tumba e mausoleo,

una imaxe no álbum dalgún neto,

un recordo en días sinalados,

un orgullo de pertenza a algunha estirpe,

una ofensa ao recordo dun pasado.

No hay comentarios:

Publicar un comentario